Parijs 2026
Zondag 19 april
Veilig terug thuis gekomen
***
Zaterdag 18 april
Mijn laatste dag in Parijs
En vastbesloten om er deze keer echt wel een rustige dag van te maken want morgen rijd ik weer naar Gent en maandag start het naaiatelier weer.
Dus enkel zoals ik mij voorgenomen had een bezoek aan het modemuseum Palais Gallieri. Het bezoek is langer uitgelopen dan verwacht want er was razend veel te zien: eerst de mode uit de 18de eeuw met originele stukken. Dan stukken uit de 19de en 20ste eeuw die daarop geïnspireerd waren.
En een beetje voyeurisme: het korsetje van Marie-Antoinette dat ze op het einde van haar leven gedragen heeft.
En om het af te ronden een thematentoonstelling met originele stukken over borduren en andere verfraaiingen van kleding.
Ondertussen was het al na drie uur, maar ik besloot toch om de metro in te duiken en naar een restaurantje te gaan in de Marais waar ik de vorige keer dat ik in Parijs was ook gegeten heb.
Een bende kleine maskertjes
Dan was het tijd voor nog een kleine wandeling die een beetje uitgelopen is. En waar ben ik op gebotst? Een hele straat met brocante en tweedehands spullen en daar waren ze weer de Afrikaanse maskers.
Ik heb er een kleintje gekocht en dan nog een beetje spectaculair geshopt: twee appel en vuilzakjes.
In de metro was er een jonge man fotonegatieven aan het bekijken tegen een lamp aan het plafond. Moest ik natuurlijk fotograferen. De gsm-kijkers hangen er aan voor hun moeite want die zullen wat in het witte cirkeltje staat waarschijnlijk niet kunnen zien.
En op het ogenblik dat ik de foto nam, die er achteraf gezien nogal vreemd uitziet, stopte de trein bruusk. Daar vloog mijn zakje met boodschappen, masker en paraplu en de appels rolden er natuurlijk uit.
De man vooraan op de foto heeft mijn appels kunnen recupereren en we hebben er samen mee gelachen.
Uiteindelijk is het geen rustige dag geworden 🙄.
***
Vrijdag 17 april
Vandaag geen museum, gewoon een beetje relaxen. Dat was in elk geval de bedoeling, maar erg relaxed is mijn dag niet geworden, al heb ik deze morgen toch een poging gedaan om te luieren.
Dank zij mijn weekkaart voor de metro kon ik zonder gewetensbezwaren gewoon eens uitstappen aan de halte ‘Chatelet’ om de hallen nog eens te bekijken.
Ik was dus pas ‘s middags bij de jardin du Luxembourg. Eerst op een terrasje gegeten en op de kop was dat drie keer de prijs die ik gisteren betaalde. Toch nog een koffietje genomen.
Door de jardin du Luxembourg geslenterd en zoals ik mij had voorgenomen getekend. En nagedacht over deze trip naar Parijs, over de rode draad, of draden die ik er in zie.
Le quartier Latin verkennen was te veel van het goede: overal verleiding, de ene boekhandel naast de andere. Toch heb ik mij weten te beperken, al was het maar dat boeken zwaar zijn en ik ze dus dwars door Parijs naar de camping moet sleuren. En ik ben niet van plan om nog een caddy te kopen. Hier waren ze trouwens ook veel duurder en dus weggesmeten geld (de caddy’s wel te verstaan).
Ik heb ‘Chères ancêtres’ van Isis labeau-Caberia gekocht, ‘Contre-histoire des résistances féminines et anticoloniales’, ik blijf dus toch nog een beetje in ‘zwarte’ sferen hangen.
En omdat ik zo veel stoffen gekocht heb, bezoek ik morgen het Palais Galliera, het Parijse modemuseum.
***
Donderdag 16 april
Weer een gevulde dag in Parijs, en weer begonnen met een bezoek aan een museum, deze keer het Musée d’art Moderne de Paris.
Ik wou absoluut de tentoonstelling van de fotografe Lee Miller zien, en als toemaatje heb ik meteen ook de tentoonstelling van Brion Gysin bezocht.
En wie kwam ik daar weer tegen (op een foto wel te verstaan)? Wel ja, himself.
Op één van de foto’s had Miller een clair-obscuur toegepast dat we laatst in de workshop uitgewerkt hebben. Vond ik leuk om te zien, dat het ook in de fotografie werkt.
De technieken van Gysin vind ik interessant, zetten mij aan het denken, al doet de afbeelding hierboven daar geen recht aan.
De tijd die ik in het museum doorbracht was blijkbaar voldoende om werken te starten op de metrolijn waar ik mee naar het museum reed. Ik wilde met dezelfde lijn een stuk terugkeren maar moest uiteindelijk weer een geforceerde mars doen naar een andere metrolijn. Een kort traject met lijn 9 werd zo een lang traject met lijn 6 om over te stappen naar lijn 4.
Uiteindelijk ben ik toch in Afrika beland en heb nog een paar sofjes gekocht. Ondertussen had ik natuurlijk razende honger en ben gewoon het eerste het beste Afrikaanse restaurantje binnegewipt. Deze keer helemaal Afrikaans, zonder opsmuk. En ik heb zomaar gegokt wat ik zou eten, in elk geval iets met vis. De vis bleek eigenlijk een viskop. En dat heeft mij een slordige 7 euro gekost.
En dan nog eens 13 euro voor een caddy om mijn buit naar de camping te sleuren, wat de stapel stoffen was zo zwaar dat ik er zo niet zou geraken.
***
Woensdag 15 april
De metro in Parijs werkt super, vooral nu ik een weekkaart heb op mijn gsm. Heel handig, geen gedoe om een kaart te kopen en te verlengen, gewoon van thuis uit gekocht. Tot … wel ja tot er werken zijn en er tussen bepaalde lijnen daardoor geen verbinding is en in andere stations geen metro in de richting die ik nodig heb …
Na een geforceerde voettocht toch bij een metrostation geraakt waar ik de trein naar de Porte Maillot kon nemen, en van daar de shutle naar de camping.
Toch kon mijn dag niet meer stuk. Vanmorgen het museum bezocht van die schurk die beweerde dat hij niet door Afrikaanse maskers geïnspireerd was. Wel ja, en daar was dus een Afrikaans masker uit zijn privé collectie dat zijn dochter aan het museum geschonken heeft. En een beeld dat hem inspireerde.
Er was ook een tijdelijke tentoonstelling van Henry Taylor, een Afro-Amerikaanse kunstenaar.
Het museum is voor een deel verbouwd en de collectie is nu helemaal anders tentoongesteld. Gewoon subliem, zelfs voor iemand die geen fan van Picasso is, toch een aanrader.
Om nog een beetje in Afrikaanse sfeer te blijven heb ik daarna in restaurant ‘Petit Dakar’ gedineerd. Een sjiekere versie van het restaurant gisteren, maar ook door zwarten gefrekwenteerd. Maar dan zwarten van een duurdere klasse.
Daarna ben ik naar de jardin des plantes gewandeld. En in tegenstelling tot mijn eigen verwachting heb ik daar niet getekend. Voor een bezoek aan de serres moest ik betalen, alles heel educatief, en mooier dan de Gentse serres waar ik af en toe teken, maar alle plekjes om te zitten waren bezet en ik was toch te moe om rechtstaand te tekenen. En eigenlijk was daar ook geen plaats voor.
Het gedoe met de metro heb ik goedgemaakt door nog pannenkoeken te bakken. Ik heb er nog twee over voor morgenvroeg als ontbijt.
***
Dinsdag 14 april
Vanmorgen was het een slordige 4 graad, dus zo rap mogelijk een lekkere koffie gezet. Na een overvloedig ontbijt en met een energie bar in mijn tas was ik op weg naar het Musée du Queai Branly.
Uit de metro, over de pont d’Alma en daar in de verkeerde richting gelopen. Gelukkig! Zo ben ik op een werk van Niki de Saint Phalle gebotst. Neen, geen kleurige Nana maar een drijvende tuin.
Ik ben uiteindelijk toch in het museum terechtgekomen en heb eerst de tijdelijke tentoonstelling ‘Africa Fashion’ bekeken. Er waren heel veel mannequins met kleding opgesteld en zeker niet altijd wat je van Afrikaanse kunst zou verwachten. Kleding om te bewegen, ik heb een film die er getoond werd gefilmd.
In de vaste collectie van het museum ben ik op een vertrouwd masker gebotst. En een beetje verder op nog één dat verdacht vertrouwd aandeed. Ik denk dat ik morgen het museum van de namaker een bezoekje breng.
Van het museum ben ik naar Petit Afrique de Paris gemetroot. Uitstappen bij Château Rouge en je zit effectief midden in Afrika. Ik had veel zin om er te filmen maar durfde het toch niet. Ondertussen had ik ondanks de energie bar toch wel honger en ik ben het eerste restaurantje dat ik vertrouwde binnen gewipt. En terwijl ik moest wachten op mijn eten nog een tekeningske gemaakt.
***
Maandag 13 april
Het beloofde vandaag een koude dag te worden en het weer heeft woord gehouden. Reden genoeg om een museum te kiezen waar ik een groot deel van de dag kon blijven.
Le Musée des Arts Asiatiques biedt genoeg om te bekijken en er was een interessante tentoonstelling: K-Beauty, Beauté coréenne, histoire d’un phénomène.
Mijn idee om een schetsboek te kopen waar ik gewoon rechtstaand in kan tekenen en een mini setje tekengerief brengt op. Ik heb ik het museum verschillende tekeningen gemaakt. Er waren een paar beelden die mij gewoon vroegen om getekend te worden. Heb ik natuurlijk naar geluisterd.
Het museum heeft ook een Aziatisch restaurant, ik heb gegrilde makreel besteld en die met stokjes gegeten (er was geen keuze) je krijgt daar enkel een paar stokjes en een lepel.
Het museum heeft ook een heel interessante bookshop. Weer zeer gevaarlijk voor mij, maar ik heb mij tot één boek weten te beperken.
Daarna heb ik een lange wandeling gemaakt. En aangezien ik de fameuze toren voorbij kwam, heb ik even te toerist uitgehangen. Toen het begon te druppelen ben ik de metro in gedoken. En toen ik weer bovengronds kwam, was de zon weer van de partij.
***
Zondag 12 april
Veilig in Parijs toegekomen
De wagen ter plaatse installeren is ondertussen een gewoonte. Ik reis ondertussen al meer dan 20 jaar op die manier, al is dat tegenwoordig veel luxueuzer dan vroeger: electra op de camping is een echte gamechanger.
Natuurlijk weet ik ondertussen wat ik thuis vergeten ben.
Rond vier uur was alles in orde en dus heb ik Surennes verkend. Ik ben tot bij het oorlogsmonument gegaan. Daar heb ik een stukje van getekend. Het opschrift van De Gaule vind ik nu weer belangrijk.
En dan op nog een heel ander stukje cultuur gebotst.
Ik was van plan om in een restaurantje dat ik onderweg gezien had op de terugweg iets te eten, maar ik ben langs een andere kant terug gekeerd. Dus maar zelf gekookt: gestoofde courgette, zoete peper en paddestoelen met gebakken brood en risotto.
***
Zaterdag 12 april
Verstekeling
Er is dus nog iemand die niet kan wachten tot ik wegrijd. De echte Eino mag niet mee maar de kleine Eino vergezelt mij op al mijn reizen 😉.
