Augustus 2026
Vandaag heb ik de datums doorgegeven voor de workshop over Monet die ik in de Kunst-Bloem zal geven. Nu is het dus menens.
Ik heb mij ondertussen een beetje in Monet's manier van schilderen verdiept. En daarbij iets bedacht om in de praktijk te brengen: ik zal elke dag (of bijna elke want morgen ben ik weer op zwier) een klein aquarel schilderen. Ik heb daarvoor een mini-atelierplek ingericht vlakbij de deuren van mijn balkon.
Mijn eerste exploot is al klaar. Het museum van gevonden voorwerpen moet maar wachten.
***
Zondag 23 augustus
Mijn museum breidt zich uit
Een lange wandeling in het Kloosterbos âĻ en dus goed uitkijken waar ik liep want hier ben ik lelijk op mijn gezicht gevallen. Ondertussen is dat behoorlijk lang geleden, maar toch.
En wat bracht het uitkijken mij op? Twee vreemd gevormde takken en drie dennenappels. Mijn museum breidt zich uit. Dat geel stuk plastic heb ik gisteren op straat gevonden.
***
Zaterdag 22 augustus
Ik heb te weinig tijd, de dagen zouden 48 uur moeten hebben. In de plaats daarvan lijken de dagen steeds minder uren te hebben. Heb ik die indruk omdat het elke dag een beetje vroeger donker wordt, of lijkt de tijd gewoon vlugger te gaan omdat ik ouder word?
Ik wou al een paar dagen terug verder tekenen in mijn âvisueel dagboekâ maar dat is er nog niet van gekomen.
Museum van gevonden voorwerpen
Zij die het verleden wistâ en âde doortastendeâ
In elk geval had ik vanmorgen een lumineus idee. Ik zag de snoeischaar liggen die we afdanken omdat ze niet goed werkt. Gekke vorm zo'n tang. En toen dacht ik 'eigenlijk geschikt om te tekenen'. Ik zou best wel eens afgedankte of gevonden voorwerpen kunnen verzamelen en een mini-tentoonstelling mee maken. Dan heb ik altijd inspiratie om te tekenen.
***
Vrijdag 21 augustus
Vandaag geen mooie foto of tekening. Op mijn programma staat de wagen legen en poetsen, heb ik niet gedaan: uitstel, ik heb nog twee dagen voor hij in orde moet zijn. Dus heb ik iets veel leukers gedaan: geschreven voor de blog - een hele dag đ. En dat voelt goed.
***
Donderdag 20 augustus
Met de tram
Terug thuis en het leven neemt weer zijn gewone gangetje. Deze namiddag naar de crea-dames in het cafÊ van het museum Guislain.
En kwam het doordat ik 10 dagen weg was: deze mooie graffiti en beschilderde tram vond ik zo mooi dat ik het wel moest vereeuwigen. Ik was wel te verstaan met de fiets, en reed langs de dokken in Gent.
***
Dinsdag 18 augustus
Zweden - m.a.w. detox - en gevlucht voor de komende hittegolf
Ik was van plan om net als op mijn trip naar Parijs elke dag iets op de blog te zetten. Maar de eerste dag kreeg ik zelfs met mijn gsm geen verbinding met het internet. Gelukkig was dat de volgende dag opgelost, maar met de laptop is het niet gelukt. Dus schrijf ik nu in ÊÊn keer een heel verslag van mijn reis.
Het was een experiment om met Eino te gaan kamperen, en als experiment is het gelukt đ. Tja, en mijn verslag draait dan ook voor een groot deel rond mijn kleine vriend.
Zo zag mijn tuintje er uit een paar dagen voor ik naar Zweden vertrok. Eino met zijn geliefde vuile beertje in zijn muil. Beertje mocht uiteraard niet mee. Het risico dat we hem ergens zouden vergeten kon ik niet lopen. Toen we terug thuiskwamen was het natuurlijk een blij weerzien, eerst met Hendrik, en daarna met Beertje.
Nu, na de vierde hittegolf ziet mijn tuintje er maar triest uit.
Maar neen, ik ben niet in ÊÊn trok naar Zweden gereden. Veel te ver. De eerste camping was in Duitsland vlakbij Bramsche.
Eerste werk toen we op die eerste camping aankwamen was gaan wandelen want Eino was niet gewoon om zo lang in de auto te zitten. Zo kon hij bekomen van die lange trip.
Ik had hem een harnasje gekocht zodat hij veilig op de zetel naast mij kon zitten maar daar had hij behoorlijk schrik. De eerste kilometers zat hij constant te beven en te bibberen.
Hij zat liever op de bagage vooraan in de wagen. Van daar uit kon hij een beetje door het raam kijken en dat vond hij voldoende. En het harnasje was dan natuurlijk ook niet meer nodig. Dat dwaalt nu nog ergens in de wagen rond.
Natuurlijk liet ik Eino geen kakjes of plasjes doen op de camping. Dus eerste werk na het opstaan: in de kleren schieten en gaan wandelen. En zo was Eino het reizen onmiddellijk gewoon.
Sommige dagen gingen we wel vier keer wandelen. Voor tekenen of schilderen was er dus geen tijd meer. Ik heb ÊÊn armzalig tekening gemaakt, maar ze is zo zielig dat ik zelf bijna niet meer weet wat ze voorstelt, al staat er onder de tekening dat ik het weet đ¤.
Gelukkig was Eino het lange rijden na die eerste dag gewoon want de tweede dag hebben we wel vier keer op de autoweg in de file gestaan. Telkens als ik moest stoppen ging Eino met zijn voorpootjes op de zetel staan om te zien op er iets interessants was. Dat was er natuurlijk niet đĄ.
En wie denkt dat koken in zoân primitief ingericht vehikel niet mogelijk is, die heeft het behoorlijk mis đ. Ik kon elke dag lekker eten en voor Eino had ik natuurlijk ook lekkere beetjes mee.
Neen dit is geen foto van opnieuw een file, alhoewel âĻ het is wachten op de boot. Het grote avontuur kon beginnen. Ik moest niet in de lijn met de caravans en de campers staan maar bij de gewone wagens. Lijkt logisch, maar mijn wagen is wel behoorlijk breed en ik had dus op de boot nauwelijks plaats om uit te stappen, laat staan een paniekerige hond van zijn plekje plukken.
We zijn niet tot op het dek gegaan maar ergens in de buik van het schip gebleven âĻ tot âĻ de dame die een beetje verder van ons zat naar de giftschop ging en blijkbaar parfum gekocht had. Blijkbaar want ze moest het rijkelijk uittesten en we zijn dus voor de stank gevlucht.
De eerste camping die we in Zweden aandeden was Jägersbo in Hoor. Een behoorlijk prijzige camping, vooral vergeleken met de overnachtingen in Duitsland. Twee nachten leek mij dan ook meer dan voldoende en ik wou natuurlijk ook een stukje Zweden zien.
Eino was weinig onder de indruk, hem interesseerden vooral de vele geurtjes en de vele andere honden op de camping.
De camping lag aan een meer, maar er was geen wandelweg onmiddellijk langs het meer. Er leken ook geen uitgestippelde wandelingen in de buurt. Gelukkig het ik de app Maps.me en zo kon ik dan toch een mooie wandeling uitvlooien die mij na een behoorlijke tocht tot bij het meer bracht, weg van de camping.
En ik moet zeggen: Zweden is heel mooi, echt een land om landschappen te schilderen. Ik heb op die plek nog een aantal mooie fotoâs gemaakt, misschien gebruik ik ze wel als inspiratie voor schilderijtjes.
Onze wandeling bracht ons bij een aanlegsteiger met kleurige bootjes, alles natuurlijk razend interessant. Op die foto ziet Eino er nog netjes uit, maar wacht âĻ
Hi, en het ergste moest nog komen. En neen, hij is niet in het water gevallen đ.
Op de terugweg naar de camping werd de lucht plots donker en als uit het niets begon het fel te waaien en water te gieten. We konden een beetje schuilen onder een paar bomen maar dat kon niet voorkomen dat Eino kliedernat thuiskwam.
Dit moest ik gewoon fotograferen. Al die brievenbussen die bij een aantal vakantiehuisjes hoorden.
Telkens als ik ergens een plakaatjes met tekst zag probeerde ik het te vertalen en bij die huisjes stond: âLoslopende gepensioneerden, rijd traagâ.
Lang op een camping blijven is niets voor mij. Dus hebben we na twee nachten ons kamp opgebroken om een beetje aan sightseeing te doen. We zijn naar het Hovdala slott gereden. Ik weet het, op de foto lijkt het meer op een uit de kluit gewassen hoeve, maar het is effectief een kasteel.
Ondertussen had ik flinke honger en je kon op het kasteeldomein ook eten. Het bleek geen probleem om met Eino in het restaurant binnen te gaan om daar mijn eten te bestellen. We hebben een leuk plekje gevonden, een beetje weg van de andere hond die daar een tafeltje zat te bewaken.
Bij het meeste wat op de prijslijst stond, kon ik mij niets voorstellen en een vorige trip naar Zweden (zonder hond) had mij voorzichtig gemaakt. Maar de beroemde Zweedse kÃļtbullar (uit te spreken: sjeutboellaat) kon ik mij wel iets voorstellen en dat heb ik dan ook gekozen.
Ik vind het behoorlijk idioot als mensen het eten op restaurant fotograferen maar ik heb het deze keer ook gedaan. Het eerste deel van de bolletjes zijn die fameuze vleesbolletjes, de andere zijn krielpatatjes.
Bij het slot hoort ook een historische groententuin die helemaal in zijn oude glorie gerestaureerd is. Daar heb ik natuurlijk lang in rondgelopen om alles goed te bekijken en van al dat moois te genieten.
Volgens een opschrift komen de groenten die daar geserveerd worden uit deze tuin, maar dat geloof ik niet, daarvoor is hij toch wel te klein en staat alles te mooi zonder open plekken.
Met een serre bij het slot zou ik mij helemaal thuis gevoeld hebben, maar er was wel een orangerie die ook voor een groot deel gerestaureerd was en die je kon bezoeken.
Er mocht op de parking van het kasteeldomein overnacht worden maar dat zag ik niet zitten. Dus zijn we een eindje verder gereden. Dat eindje werd een heel eind want de eerste camping die ik bezocht en waar ik op een lange smalle kiezelweg naartoe reed, bleek niet meer te bestaan. Ik heb een app om campings te vinden, maar deze die mij aanstonden waren niet te vinden op de tomtom.
Uiteindelijk zijn we in Markaryd beland bij de camping met een onuitspreekbare naam: SjÃļtorpets! En ik kreeg een plekje bij het water toegewezen!
Zalig, de achterdeuren open naar het water, zeteltje installeren, kopje thee zetten en lezen.
Tot groot genoegen van Eino konden we een lange wandeling maken langs het water. En er was veel te snuffelen want de andere kampeerhonden liepen daar natuurlijk ook langs.
Ik had op een plan gezien dat je voor een groot deel langs het meer kon wandelen, eigenlijk helemaal er rond, maar natuurlijk niet de hele tijd langs de oever. Helemaal rond het toch wel grote meer wandelen zag ik niet zitten maar ik wilde de derde dag toch een lange wandeltocht ondernemen. Tot bleek dat de wandeling door een stukje beschermde natuur liep waar je met een hond of kat niet door mocht.
Als Eino de andere honden genoeg bespied had en kennis mocht maken met de buurhonden: twee zwarte schnauzertjes, vond hij het ook tijd om te rusten, niet op zijn kussentjes op de kiezels maar op de voetmat in zijn rijdend huisje.
Met de vieze vuile pootjes op het kussentje van het vrouwtje is natuurlijk ook een optie đ.
En dan werd het stilaan tijd om terug te keren, via âde brugâ en âde tunnelâ naar Denemarken en dan de boot op naar Duitsland.
Ondertussen had Eino zo veel meegemaakt had dat hij helemaal geen schrik meer had op de boot en we dus rustig naar het dek konden gaan waar hij twee andere honden kon bespieden. Hem terug naar beneden dragen was ook geen probleem (Eino heeft schrik om trappen af te gaan). Ik kon hem gewoon onder mijn arm nemen en de trappen af dragen. In het gaan was hij zo panisch dat hij op mijn schouder gekropen is en ik alle moeite had om zo de trap af te gaan đ.
We zijn langs dezelfde weg terug gereden en de eerste nacht in Malente doorgebracht. Ook aan een meer.
We hebben de wagen op de parkplatz, waar we mochten overnachten, achtergelaten en zijn naar het dorp gewandeld. En toen had ik vreselijke honger. Ik wilde ergens op een terrasje eten maar er moest overal binnen bestel worden en ik mocht niet binnen met een hond.
Uiteindelijk mocht ik met hem op het terras van een sjiek restaurant waar kelners in tenue kwamen opnemen.
Ik koos voor een typisch streekgerecht en verslikte mij bijna bij de gigantische portie vlees. Gelukkig zat er een klein roofdier naast mij dat gretig de beetjes opat die ik hem zo onopvallend mogelijk toestopte. Ik denk dat hij zo ongeveer de helft van mijn vlees opgegeten heeft.
En ik heb weer de idioot uitgehangen en mijn eten gefotografeerd.
In alle vroegte hebben we een wandeling gemaakt door het wildpark en daar een hertje gezien. Voor de gsm-kijkers, het is dat bleke vlekje midden op de foto.
Terug op de allereerste camping die we op onze trip aandeden werd het al weer veel warmer, al was de hittegolf zo min of meer voorbij. Het was in elk geval veel warmer dan in Zweden!
Om een beetje te acclimatiseren en in de bossen te wandelen zijn we er twee dagen gebleven. Op een bepaald ogenblik werd het tegen de middag te warm om op de camping te eten. Dus boterhammetjes gesmeerd en in het bos op een bankje gegeten. Ondertussen zat Eino braafjes te wachten.
En de volgende dag een vervelende tocht naar huis, gelukkig veilig toegekomen.
En morgen moet ik weer dringend aan de blog werken đ. En ik ben een leuke post aan het voorbereiden!
***
Donderdag 6 augustus
Bijna klaar om te vertrekken
Alles zit op zijn plaats, netjes opgeborgen. En meestal weet ik ook waar alles zit đ¤.
Alleen in de koelbox is er nog plaats, alle andere vakken zitten propvol. Het wordt morgen knutselen om alles uit de koelkast een plekje te geven. Dat zal niet meevallen tenzij ik zoals een vorige keer de helft vergeet en de eerste dag dan moet overleven op pannenkoeken.
Zoals op de foto te zien neem ik ook twee regenjassen mee, gewoon een kwestie van de zon uit te dagen.
En neen ik heb vandaag niet getekend. Het tekengerief zit wel in de camionette, binnen handbereik.
***
Woensdag 5 augustus
Tom en co
Ik vond het vandaag frisser, maar in de auto was het toch bloedheet. Gelukkig heb ik bij Tom en co alles gevonden wat ik zocht.
Eino was natuurlijk mee want hij moest zijn nieuwe regenjas en het harnasje voor in de auto passen. Vond hij maar vervelend want hij had de hondensnoepen ontdekt. Ik heb hem dan ook een hele zak met beentjes gekocht.
Het meest interessante was natuurlijk dat hij niet de enige hond in de winkel was âĻ
Dinsdag 4 augustus
Voorbereiden voor de reis en toch ook nog aan de blog werken, moet kunnen.
Het karretje voor Eino om achter de fiets te hangen is gepoetst (ontdaan van een grote spin), opgevouwen en de banden opgepompt. Het past net vooraan in de camionette.
Ik zal wel morgen naar tom en co rijden, kijken naar een harnasje voor de autogordel. Dan kan Eino op de zetel zitten want het karretje ligt nu op zijn plek.
En Eino is gewassen!!! Na een woest gevecht met de handdoeken moest mijn bed er aan geloven đĄ.
***
Maandag 3 augustus
Kitsch of toch niet?
Vandaag stond in het teken van Hundertwasser. Hij leert ons om los te laten, om het toeval mee te laten spelen. Ik heb wat oefeningetjes gedaan. Een beetje raar, maar loslaten en het toeval laten spelen lijk ik sowieso al te doen.
Tekenen of schilderen zoals Hundertwasser, dat is nog een stapje verder.
Bijna in het water gevallen
En met al dat gepruts dreigde mijn nieuw project om elke dag een visueel dagboek bij te houden in het water te vallen, tot ik bedacht om er ook wat Hundertwasser aan toe te voegen.
Zondag 2 augustus
Beetje hulp voor mijzelf
Vandaag ben ik een visueel dagboek op papier gestart. Gewoon in een schriftje dat ik gereserveerd had voor botanisch tekenen, maar waar niet meer dan twee tekeningen in stonden, van 2022!
Ik wil dat al een tijdje doen, maar tot hiertoe is het er niet van gekomen. En om mijzelf te helpen schrijf ik dus een blogpost hoe je zo'n dagboek kan beginnen. Dubbel plezier
Drama đŽ
En deze avond had ik een gelukkige hond. Ik heb ÊÊn van zijn nestjes en zijn dekentjes en kussentje EN zijn beertje en lama gewassen. De zon heeft haar werk gedaan, alles was droog. Lama kreeg een beetje aandacht maar beertje werd uitgebreid begroet đ.
***
Zaterdag 1 augustus
Te warm
Ik kan niet meer tegen die warmte en ik voel mij opgesloten. Ik heb het kloeke besluit genomen om een weekje met Eino richting Zweden te rijden.
Dus heb ik nu ook nog een online cursus Zweeds gekocht om mijn kleine beetje Zweeds weer op te krikken.
